[บทนำ] เชส ผู้เฝ้าประตู

posted on 22 Jun 2014 12:01 by zoupkai

บทนำ

 

ผมถือกำเนิดมาบนโลกใบนี้..โลกที่มีบานประตูนับร้อยพันอยู่รอบกาย  และยังคอยที่จะเพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับไร้ทางจบสิ้น  และในขณะเดียวกัน  จำนวนลูกกุญแจในลิ้นชักของผม  ก็จะเพิ่มขึ้น  เพิ่มขึ้น 

...เช่นเดียวกัน

 

                …3  4  5  โอเค  ครบ” 

เด็กหนุ่มนับลูกกุญแจในมือแล้วเก็บลงในกระเป๋ากางเกง  ก่อนจะดึงผ้าคลุมตัวยาวที่แขวนไว้มาสวม  เขากระชับมันให้เข้าที่  แล้วเปิดประตูไม้ออกไป

“ผมไปแล้วนะครับ”  เขาส่งเสียงบอก  แม้ว่าในบ้านตอนนี้จะไม่มีวี่แววของใครอื่นนอกจากเจ้าตัวเองเลยก็ตาม

วันนี้อากาศเย็น  แต่เขาก็ยังคงย่ำเท้าออกจากบ้านอันอบอุ่น  เพียงแค่ผ่านพ้นออกจากกรอบบานประตู  เท้าก็มุ่งเดินต่อไปทันทีโดยไม่เหลียวหลังกลับมามองแม้สักครั้งเดียว

 ...มันจะเป็นอย่างนี้เสมอ

เขามีงานต้องสะสางให้เสร็จ

 

ตลอดทางที่ผ่านมาคือโลกอันแสนประหลาด  บรรยากาศรอบด้านถูกโอบล้อมไปด้วยประตูสีสันต่าง ๆ  นับร้อย ๆ บาน   สภาพอากาศที่ผิวกายสัมผัสได้คือความหนาวเย็นจนต้องสั่นสะท้าน  ฉากทั้งหลายหมุนเวียนเปลี่ยนผันสลับไปมาตลอดทางให้พบเห็นล้วนเป็นบางสิ่งซึ่งยากจะอธิบาย

เด็กหนุ่มยังคงมุ่งหน้าต่อไป  เขารู้ดีว่าโลกแห่งนี้เป็นอย่างไร  และไม่มีใครจะรู้ดีเท่า ‘พวกเขา’ อีกแล้ว  หากมีคนนอกหลงเข้ามา  ก็ยากนักหากจะเดินไปทางไหนโดยไม่หลง 

ไอพวยพุ่งออกจากปากเป็นสีขาวฝ้าบางเบาและจางหายไปอย่างรวดเร็ว  ดาวบนฟ้าพราวระยับเหมือนกับของปลอมนั้น  ดูแล้วราวกับอัญมณีนับร้อยสี  ตาสีฟ้าสว่างจ้าหยุดมองพวกมันชั่วครู่แล้วมุ่งหน้าต่อ

 

เบื้องหน้าคือบันไดสวนทับสับกันไปมาจนละลานตา  เท้าทั้งสองข้างก้าวขึ้นไปอย่างคล่องแคล่วบนบันไดทางหนึ่ง  รอบข้างยังคงเต็มไปด้วยบานประตูเคว้งคว้างเลื่อนลอย  ในที่สุดเขาก็หยุด  แล้ววางกล่องเครื่องมือที่ถือติดมือมาลงกับพื้น  ฝากล่องดีดตัวเปิดออก  เผยให้เห็นภายในซึ่งบรรจุอัดแน่นไปด้วยอุปกรณ์มากมาย  สำหรับทั้งงานช่าง  และอื่น ๆ

มือล้วงหยิบกุญแจในกระเป๋าเสื้อออกมาทุกดอก  มันลอยคว้างเป็นระเบียบอยู่ตรงหน้า  สภาพเก่าใหม่แตกต่างกัน  เขาเลือกหนึ่งในนั้นออกมา น่าแปลกที่กุญแจสีดำดอกนั้นให้ความรู้สึกเป็นอันหนึ่งอันเดียวกับบานประตูมากมายถึงเพียงนี้

ขณะถูกเลือกขึ้นมาใช้  กุญแจดอกอื่น ๆ  ก็ลอยกลับคืนสู่กระเป๋าของผู้เรียกพวกมันขึ้นมาอย่างรู้งาน

 

กริ๊ก!  แอ้ดดด       

 

สิ้นเสียงสะเดาะกลอน  บานประตูค่อย ๆ  แง้มเปิดออกอย่างเชื่องช้า  ฝืดเคือง

ใช่แล้ว.. หน้าที่ของเขาคือการดูแลรักษาพวกมัน  และจะยังคงเป็นหน้าที่ของเขาไปอีกนานแสนนาน...

 

ลมหมุนวนวูบหนึ่งลอยผ่านมาปะทะเข้ากับใบหน้าอ่อนเยาว์  กระแสลมร้อนรุนแรงขัดกับสภาพอากาศอันหนาวเหน็บเลื่อนลอยในทีแรกทำเอาเด็กหนุ่มต้องเบือนหน้าหนี

บานประตูยังคงเปิดกว้างต่อไปเรื่อย ๆ  เท้าก้าวถอยหลังออกมา  สิ่งที่ยืนหยัดเคียงข้างคือกล่องเครื่องมือซึ่งไม่เคยหนีห่างจากกายไปไหน  มันคอยอยู่ตั้งหลักกับเขาอย่างเงียบงัน  สงบนิ่ง  รอคอยให้ภาพเงาเลือนรางเบื้องหน้าเผยรูปร่างออกมา

 

ตึง!!! 

 

เสียงประตูดันออกจนสุดดังกึกก้องไปทั่ว  ก่อนกลืนหายไปตามเส้นทาง

 

...ตาสีฟ้าเจิดจ้ามุ่งมองไปเบื้องหน้า

 

 

เอาล่ะ! ภารกิจกำลังจะเริ่มแล้ว


 

 

 

 

 

 

................

 

^ กลับไปหน้าหลัก     บทที่ 1 >>

 


 

Comment

Comment:

Tweet

Categories